પ્રેમ એટલે,
થંભી ગયેલા સમય સાથે અવિરતપણે વહેતા રહેવાની મજા.
બેફિકરાઈથી મશગુલ થઈ હૃદય ફાડીને ચિક્કાર થવાની ઘટના.
દરિયાના મોજાની માફક પછડાટ ખાઈને પણ ઉંચે ઉઠવાની આશા.
હૃદયના ખૂણે અનંત અમાપ રંગીન સપનાઓ ગૂંથવાની આશા.
શબ્દોના સ્થાને માત્ર ઈશારાની સ્વીકૃતિમાં સમજવાની મનશા.
યાદોના ઝરુખાનો માળો ગુંથી એકલતામાં હાસ્યથી છવાતી શાંતતા.
શાહીના ખડિયામાંથી કાગળ પર ઉતરતા સંસ્મરણોની સુંદરતા.
અલ્પવિરામની સાથે અલ્પ જોડાઈને પૂર્ણવિરામ મૂકતી પૂર્ણતા.
ઝાકળના બુંદ બનીને નિષ્પ્રાણ જીવનમાં પુરાતા પ્રાણની ચેતના.
‘હું’ અને ‘તું’ ના દીવેટીયામાં ‘અમે’ નું ઉંજણ ઉંજતી સંવેદના.
-કંદર્પ પટેલ
