રાતરાણી

રાતરાણી અને પારિજાતના ફૂલોથી ઘેરાયેલ હીંચકા
નીચે શિયાળાની રાત્રે
તારી સાથે અઢળક વાતો અને ગરમ કોફીની ચુસકીઓ.
 
રિસાયેલ ચહેરા પર સ્મિત લઈ આવવા મારા ખુલ્લા
કેશમાં એનું  ગુલાબનું સરકાવી દેવું..

દીકરાની આંખોમાં સર્જાતાં પ્રત્યેક કુતૂહલની ચમક જોવી
ને ક્યાંક મારી આંગળીને હળવાશથી દબાવી દેતી હૂંફનો અકથ્ય રોમાંચ...
એની સાથે દોડવું, હસવું ,કૂદવું ,નાચવું ...ને ઢગલાબંધ ધીંગામસ્તી કરવી...

અમાસની રાતે અફાટ આકાશને મારી આંખોમાં બાંધી લેવાના ભરચક પ્રયાસ કરવા...

વાદળ સાથે નજરબંધી કરવી,પવન સાથે ઉડવું,
ચોમાસામાં ખુલ્લા ભીના અફાટ રસ્તાઓ પર અકારણ ચાલવું...

પુષ્પને ચાહવા....અઢળક રંગોમાં હાથ અને આંખોને ઝબોળવી..
માર્ગમાં મળી જતાં કોઈ ચહેરા સામે અકારણ જ સ્મિતનું રેલાઈ જવું...

ચિત્રની કલ્પનામાં સરકવું, પથ્થરનાં ઉપસાવેલા રેખાંકનોને હથેળીનું સ્પર્શવું...

ખીલેલી સંધ્યાએ મંદિરના પગથિયે બેસી ડૂબતા સૂર્ય અને ટમટમતી આસ્થાને અનિમેષ જોયા કરવી...

ખુલ્લા ખેતરમાં દોટ મુકીને પગમાં ખુંચેલ કોઈ કાંકરીમાં પણ આનંદ આવે એમ બને...

અંબાવાડીયા નીચે બપોરે બેસી છુપાયેલ કોયલને એના ગીતોથી શોધવી...

સોનાવરણો તડકો આંગણામાં આવતાં જ પોતાની તણખલું દબાવેલ ચાંચમાં નભનો ટુકડો વેરી જતી દેવચકલીના કોલાહલથી ઘરને ભરી દેવું...

કોઈ શિશુને તેડીને કરેલાં અકારણ વ્હાલમાં ....

બધે જ મારા સ્વપ્ન ગુંથાય છે....
મારા આનંદના 'અ'નો પ્રાદુર્ભાવ

અહીંથી જ થાય છે....

એવા કંઈક રજકણ જેવી સ્વપ્નોથી મારી આકૃતિ ઘડાય છે...
અત્યંત ગોપનીયપણે...
ક્ષિતિજની પાંપણ મધ્યે
અનંત.......,

તું
એ
ચહેરો
ઓળખી શકીશ???

-અદિતિ પાઠક.